หนังเรื่องหนึ่งที่เค้าไปดูแล้วประทับใจมาก

 

เป็นหนังที่ว่าด้วยแฟนตาซีเทพนิยาย....ที่มีแกนหลักเป็นเรื่องของการเมือง!!!!!!

 

คิดว่ามันไม่น่าจะไปด้วยกันได้ใช่ป่ะล่ะ แต่มันเป็นไปแล้ว

 

แล้วมันทำออกมาได้ดี จนเค้าดูจบแล้วแทบอยากจะปรบมือให้ดังๆ เดี๋ยวนั้นเลย

 

 

เรื่องนั้นก็คือ Pan' Labyrinth

 

 

รู้สึกดีเหลือเกินที่มีโอกาสได้ไปดูเรื่องนี้ในสกาล่า

 

 

เค้าวิจารณ์เรื่องนี้ลง HAMBURGER (ปกจุ๋ย วรัทธยา)

 

มันอาจจะไม่ใช่ทั้งหมดจากความรู้สึกเค้า

 

แต่เค้าก็คิดว่ามันก็ยังแสดงให้เห็นความสวยงามได้ดีทีเดียวเลยล่ะ

 

(คำพูดหลังจากที่พี่ต๊ะ edit มันเสร็จแล้ว และมันทำให้เค้ารู้สึกดีมาก ก็คือ "สวยงามมาก") 

 

 

 

 

 

 

          เอาเข้าจริงๆ แล้ว หนังเรื่องนี้เต็มไปด้วยฉากค่อนข้างรุนแรง แต่ 'สาร' ที่ผู้กำกับเม็กซิโกผู้นี้ต้องการจะ 'สื่อ' ออกมา กลับมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าฉากรุนแรงเหล่านั้น

 

          ความลงตัวของการผสมผสานเรื่องราวในโลกแห่งความจริงอันโหดร้ายกับโลกของเทพนิยาย (อันเกิดจากจินตนาการในวัยเยาว์ของผู้กำกับ) ถูกนำเสนอผ่านยุคหลังสงครามกลางเมืองในสเปน หนูน้อยโอฟิเลียต้องหาทางกลับคืนสู่ตำแหน่งเจ้าหญิงในดินแดนวิเศษ ด้วยการปฏิบัติ 'ภารกิจลับสุดยอด' ให้สำเร็จก่อนวันพระจันทร์เต็มดวง หากภารกิจล้มเหลว เธอจะต้องติดอยู่ในโลกที่โหดร้ายตลอดกาล

 

          ถึงแม้ว่าหนังอาจสร้างความสงสัยว่า แท้จริงแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงจินตนาการเพื่อหลีกหนีความจริงอันโหดร้ายของโอฟิเลียเอง หรือว่าเธอเป็นเจ้าหญิงที่พลัดพรากจริงๆ กันแน่ แต่เชื่อว่าคนดูคงอยากจะให้มันเป็นอย่างหลังมากกว่า เพราะใครๆ ต่างต้องการหลีกหนีความจริงที่เลวร้าย และหันเข้าหาโลกแห่งความฝันที่มีแต่ความหฤหรรษ์กันทั้งนั้น

  

          แต่ไม่ช้าก็เร็ว เราก็ต้องตื่นจากโลกแห่งความฝันกลับมาสู่โลกแห่งความจริงอยู่ดี บางทีหนังเรื่องนี้ก็แค่อยากจะบอกเราว่า 'ชีวิตจริง ยังไงก็เป็นชีวิตจริง แม้มันจะโหดร้าย แต่เราก็สามารถเรียนรู้ได้จากมัน'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล. ดีวีดีออกแล้วล่ะ เค้าไม่มีตังซื้อ ก็เลยไปเช่าซีดีมาดูก่อน พร้อมกับทำใจว่าคงจะได้ดูเวอร์ชั่นพากษ์ไทย แถมด้วยฉากแปะด้วยม่านหมอกแห่งศีลธรรม แต่เซอร์ไพรซ์ค่ะ ทั่นผู้ชม ซีดีมี subtitle ด้วยค่ะ ทั้งๆ ที่หนังไม่ใช่หนังภาษาอังกฤษ และที่เซอร์ไพรซ์กว่า ไอฉากปืนยิงทะลุหัว เอาขวดกระแทกหน้ายุบ ฉากมีดกรีดหน้าแหก หรือแม้กระทั่งฉากเย็บปาก ก็ใส่กันจะๆ ไม่เซนเซอร์ซักแอะ โอ้วพระเจ้า ทีหนังอย่างนี้ไม่เซนเซอร์วะ ทีชิซึกะอาบน้ำเนี่ย แม่งจ้องจะเบลออย่างเดียวเลย

 

กบว. งี่เง่า

 

 

 

 

 

-=-=-=- 

 

 

 

 

The departed : ขอโทษที ผมเป็นตำรวจ

 

ถ้า นางนาก  คือหนังที่มาพลิกฟื้นวงการหนังไทยให้ได้ลืมตาอ้าปากอีกครั้ง ฉันใด

Infernal Affairs ก็เปรียบประดุจ นางนาก แห่งวงการหนังฮ่องกง ฉันนั้น และ แอนดรูว์ เลา กับอลัน มัก ก็เป็นนนทรี  นิมิบุตร ก็ไม่ปาน

ความดีงามของ Infernal Affairs ทำให้ในอีกไม่กี่ปีต่อมา มันถูกฮอลลิวูด ซื้อไปรีเมก

(ซึ่งก็เข้ากับกระแส เอเชียโกฮอลลีวูดเหมือนหลายๆ เรื่อง) โดยบริษัท แพลนบี ของแบรด พิทท์ ที่ร่วมหุ้นลงขันกันกับ เจนนิเฟอร์ อนิสตัน เมื่อคราวที่ยังรักหวานชื่นกัน

โดยแรกเริ่มเดิมทีนั้น เฮียแบรดของเรากะจะเล่นเอง ประกบ แมตต์ เดมอน เลยซะด้วยซ้ำ แต่ด้วยวัยแล้ว อาจจะกลายเป็นรุ่นพี่แก่ รังแกเด็ก ไปซะ

(เห็นได้จาก หนัง Ocean ที่ดูยังไงๆ เฮียแบรดก็ดูอายุเยอะกว่า (และหล่อกว่า) พี่แมตต์ อย่างเห็นๆ) ดังนั้น เฮียแกก็เลยปลงปล่อยหน้าที่ให้ลีโอนาโด้ ดิคาปริโอไปซะ ส่วนผู้กำกับนั้นก็ไม่ใช่ใคร มาร์ติน สกอร์เซซี่ ผู้กำกับจอมเก๋า ของฮอลลิวูด และคนที่จะมาเล่นบทเจ้าพ่อ ก็คือ แจ๊ค นิโคลสัน จอมเก๋าอีกคนหนึ่งของฮอลลิวูดนั่นเอง อะโห ทั้งผู้สร้างและนักแสดงมีชื่อ โครตฮือฮาตั้งแต่ประกาศสร้าง ทำให้ The Departed กลายเป็นที่สนใจไปโดยปริยาย

ทั้งๆ ที่ข่าวก็ออกมาโครมๆ ว่าไปซื้อเค้ามารีเมก แต่ต้นสังกัดที่อเมริกากลับมีนโยบายว่า ห้ามโปรโมตว่ามันเป็นหนังรีเมก เนื่องจากเหตุผลทางด้านยอดรายรับ จะบ้าเหรอ!! ถึงตอนนี้แล้ว ยังจะมีใครที่ติดตามข่าวมาตั้งแต่ต้น ไม่รู้บ้างว่านี่เป็นหนังรีเมก ใครที่ไปตูแล้วจะไม่รู้บ้างว่าฉากนี้คุ้นๆ นะ แหม เล่นยกฉาก ยกชอตเข้ามาแบบเดียวกันเห็นๆ ต่างกันก็แค่ชื่อ กะสถานที่นี่แหละ Infernal Affairs มี อาหมิง (หลิว เต๋อ หัว) The Departed ก็มี โคลิน ซัลลิแวน (แมตต์ เดมอน) Infernal Affairs มี อาหยั่น (เหลียง เฉา เหว่ย) The Departed ก็มี บิลลี่ คอสติแกน (ลีโอนาโด ดิคาปริโอ) จากตำรวจจับผู้ร้ายฮ่องกง ก็เปลี่ยนมาเป็นตำรวจบอสตันจับมาเฟียไอริช ที่มี แฟรงค์ คอสเตลโล่ เป็นก็อดฟาเธอร์ เป็นที่น่าเกรงกลัวขนาดที่ไปไหนใครๆ ก็กลัวหัวหด เนื้อเรื่องก็มาแนวเดียวกันที่ มาเฟียส่งคนของตัวเองเข้าไปแฝงเป็นตำรวจ ส่วนตำรวจก็ส่งคนของตัวเองเข้าไปแฝงเป็นโจร หนังเปิดเรื่องที่ แฟรงค์ เข้าไปเก็บค่าคุ้มครองในร้านอาหารแล้วเจอกับ โคลิน ในวัยเด็ก และรับอุปการะโคลิน จนได้เรียนโรงเรียนตำรวจ เรียกว่า หนังปูเรื่องให้เห็นความเป็นไปเป็นมา ของตัวละครตั้งแต่แรกเลย (ในขณะที่ Infernal Affairs เปิดเรื่องมาเป็นตอนที่แซมดื่มฉลองให้ลูกน้องตัวเองกับการแฝงตัวเข้าไปเป็นตำรวจได้สำเร็จ ซึ่งไม่ได้มีแค่อาหมิงคนเดียว) ส่วน บิลลี่ หนังเปิดตัวให้เห็นว่าเขาเป็นนักเรียนตำรวจที่เก่งมาก แต่ด้วยความที่มีญาติเป็นมาเฟีย ทำให้ประวัติไม่ขาวสะอาด จึงต้องถูกพิจารณาให้ออก แต่ว่าด้วยทักษะที่ดี จึงได้รับการยื่นข้อเสนอให้ไปเป็นสายลับในแกงค์มาเฟียของแฟรงค์ (ในขณะที่ต้นฉบับ ไม่ได้บอกสาเหตุของการออกจากโรงเรียนตำรวจของ อาหยั่น)

ชีวิตของสายลับตำรวจนั้น ใช่ว่าจะสบาย ต้องคอยปิดบังตัวเองไม่ให้ใครรู้ฐานะที่แท้จริง ถ้าความลับเปิดเผย นั่นคือชีวิตจบสิ้น ช่วงเวลาที่ผ่านไปของบิลลี่ จึงเป็นความทรมานอย่างแสนสาหัส เพื่อที่จะรอเวลาที่จะได้คืนสถานะเป็นตำรวจอีกครั้ง ซึ่งคนที่รู้สถานะที่แท้จริงของเขาก็มีแค่ ควินแนน กับ จ่าดิ๊กแน่มจอมปากเสียที่พ่นคำว่า f**k ออกมาทุกครั้งที่มีบทพูด จะนัดเจอกันทีก็ต้องแอบซ่อน เจอกันในที่สาธารณไม่ได้ ในขณะที่ชีวิตของบิลลี่เจริญรุ่งเรือง การงานก้าวหน้า อยู่คอนโดหรู มีแฟนสวย แต่ในขณะเดียวกัน บิลลี่ก็ต้องปิดบังฐานะตำรวจในคราบสายโจรไว้ไม่ให้ใครรู้เช่นเดียวกัน ดังนั้น เราก็จะได้เห็นการใช้มุมกล้องที่ถ่ายแบบแอบมองในหลายๆ ฉาก และใช้การตัดภาพแบบ Iris (การตัดภาพแบบเป็นวงกลมดำๆ แล้วขยายออก แบบในการ์ตูน) เหมือนการแอบดูตัวละครผ่านกล้องส่องทางไกล

ฉบับฮอลลิวูดรีเมกทำออกมาแล้วดูแล้วเข้าใจง่ายกว่า ฉบับฮ่องกง แต่ลูกล่อลูกชนระหว่างโปลิศกับโจร ยังแพ้เทคนิคที่เป็นเสน่ห์ของ “หนังเจ้าพ่อ” ของฮ่องกง ทั้งฉาก การส่งสัญญาณกันด้วยรหัสมอสระหว่างสารวัติหวง กับอาหยั่น ในขณะที่ใน The departed ได้แค่ส่ง sms หากัน แต่ก็คงจะเป็นด้วยเทคโนโลยีที่สมัยนี้คงไม่มีใครมานั่งส่งรหัสมอสกันแล้ว ประเด็นนี้จึงล้าสมัยไป แต่ฉากนั้นเข้าขั้นฉากคลาสสิคได้เลยทีเดียว

                สำหรับเหลียง เฉา เหว่ย แล้ว เขาเหมาะกับเถื่อนถ่อยโกโรโกโส หนวดเครารุงรังแบบ อาหยั่น มากกว่าที่จะรับบทผู้ชายมาดเนี๊ยบไร้หนวดเคราเหมือนใน Happy Together ซะอีก ในขณะเดียวกัน Leo ก็ทำได้ดีในบทกุ๊ย หลังจากที่คุ้นตากับบทหนุ่ม มาดแมน แอนด์แฮนซั่ม บุคลิกเถื่อนๆ ก็ดูดีไปอีกแบบหนึ่ง ในขณะที่นักแสดงคนอื่นๆ ต่างก็งัดฝีมือมาประชันกันเต็มที่ใน The Departed เพราะนักแสดงระดับเขี้ยวลากดินมาประชันกัน ใครไกอ่อน มีหวัง โดนทับรัศมีดับคาจอ แต่บทก็ยังดีที่แบ่งหน้าที่ให้ตัวละครได้เกิดได้เท่าเทียมกัน (ทั้งๆ ที่หวังว่า แจ๊ค นิโคลสันจะฆ่าเรียบ เฮ้อ)

                ไม่ว่าเวอร์ชั่นไหน หนังก็ยังสะท้อนให้เห้นว่า คนเราก็ยังเป็นสัตว์ที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวอยู่ดี ทำได้แม้กระทั่งฆ่าพวกเดียวกันเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ในขณะที่ Infernal Affair ไม่มีบทลงโทษสำหรับคนเลว แต่ใน The Departed ได้ลงโทษของคนเลวให้ตายตกตามๆ กันไป ยังความสะใจให้แก่คนดูเป็นอย่างยิ่ง ด้วยตัวละครที่คนดูหมั่นไส้มาตั้งแต่ต้นเรื่อง กลายมาเป็นผู้พิพากษาที่มาพร้อมอาวุธคู่กาย ในท้ายเรื่อง

                ไม่ว่าใคร ก็อยากเป็นคนดี แต่เส้นทางเดินเพื่อจะถึงจุดของความเป็นคนดีนั้น ผ่านอะไรมาบ้าง เส้นทางขาวสะอาดผ่านมา ก็ดีไป แต่ถ้าหากเส้นทางนั้นเต็มไปด้วยกองเลือด เหยียบโครงกระดูกเพื่อไปถึงจุดหมาย ก็เป็นคนดีได้แค่เปลือก แต่จิตใจต่ำทราม ก็คงไม่ต่างอะไรกับหนูสกปรกในท่อน้ำตัวหนึ่ง ที่ก็ยังคงหาหนทางสกปรกๆ เพื่อให้ตัวเองรอดชีวิตไปวันๆ รอวันที่ผลกรรมที่ทำจะตามมาชำระบิลในที่สุด

                ใครๆ ก็อยากเป็นคนดี แต่ขอโทษที ผมเป็นตำรวจ.....

 

 

 

โอ๊ย ยาวโครต ขี้เกียจเอาเตอร์ละ ทนๆ อ่านเอาหน่อยนะคุณ

 

*** ใครจะคาดคิด ว่า แค่ สองหน้า มันต้องใช้เวลาบิลท์อารมณ์เป็นอาทิตย์ๆ เลยนะเนี่ย

 

 

 

 

-=-=-=-

Superman Return : กลับมาทำไม

 

นั่นเป็นคำถาม หลังจากที่ดูหนังจบลง ก็ถามตัวเองว่า พี่จะกลับมาทำไม? ในเมื่อพี่กลับมา แล้วพี่ก็พบว่า กิ๊กพี่เค้ามีครอบครัวไปแล้ว เจ็บปวดมั๊ยคะ แล้วมันจะเจ็บปวดกว่า เมื่อต่างคนต่างรู้ ว่าต่างคนต่างยังรักกันอยู่ และลูก ก็เป็น........ ไม่บอก เดากันเองละกัน

                จะว่าหนังเรื่องนี้เป็นภาคต่อก็ไม่เชิง แต่ก็อาศัยเค้าเรื่องจากหนังต้นฉบับซึ่งก็จะขอเกริ่นให้ทราบนิดหน่อยว่า ซุปเปอร์แมน ชื่อเดิมชื่อ คาลเอล เป็นชาวดาวคริปตัน ตอนเด็กๆ พ่อของเขาซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ส่งเขามายังโลกมนุษย์ เพราะไม่แน่ใจว่าอีกไม่นานดางคริปตันจะระเบิด แต่ไม่มีใครเชื่อ พากันหัวเราะเยาะเหมือนเมื่อครั้งที่คุณสมิทธได้ทำนายว่าภาคใต้ของไทยจะเกิดสึนามิ  ซุปเปอร์แมนมายังโลกก็ถูกพบโดยชาวนา ในเมืองสมอลล์วิลล์ และตั้งชื่อเขาว่า คลาก เคนต์ เมื่อเติบใหญ่ คลาก เคนต์ ได้เข้าทำงานกับหนังสือพิมพ์ เดลี่ เมล์ และได้พบกับเพื่อนร่วมงาน(และกิ๊กในอนาคต) ชื่อ “โลอิส เลน” ด้วยความที่แรงดึงดูดบนโลกน้อยกว่าบนดาวคริปตัน จึงทำให้คลาก เคนท์ กระโดดได้สูงกว่าชาวโลกทั่วไป ไปๆ มาๆ ก็เหาะได้ด้วยความเร็วเหนือเสียง  ประสาทสัมผัสที่เกินหน้าเกินตาชาวโลก ด้วยหูที่สามารถได้ยินเสียงจากทุกที่พร้อมกันทั่วโลก สายตาเอ๊กซเรย์ที่มองทะลุทุกอย่าง ยกเว้นตะกั่ว และปล่อยแสงเลเซอร์ได้ด้วย ผิวหนังที่ตีรันฟังแทง แหย่แยงยังไงก็ไม่มีวันเข้า ไม่พอยังแถมด้วยความสามารถในการสร้างความเย็น ทำให้คลากเคนต์มีชีวิตที่เหนือมนุษย์ทั่วไป เขาจึงใช้ชีวิตอีกด้านเป็นซุปเปอร์แมนช่วยเหลือผู้คน จนเป็นที่รักของคนทั่วโลก...และ  แน่นอน มีพระเอก ก็ต้องมีผู้ร้าย ผู้ร้ายตัวเอ้ของพี่ซุป ก็คือ “จอมโจรหัวล้าน” เล็กซ์ ลูเธอร์

                นั่นคือเค้าโครงจากต้นฉบับล่ะค่ะ หนังภาคใหม่นี้เริ่มต้นที่ ต่อมานักวิทยาศาสตร์ได้ค้นคว้าจนระบุตำแหน่งของดาวคริปตันได้ และหลังจากนั้น ซูปเปอร์แมนก็..หายไป (ตอนนี้หนังเริ่มด้วยตัวหนังสือ ที่ใช้เทคนิคการนำเสนอ และ sound คล้ายๆ Star wars จังเลย นี่พี่จงใจอะไรรึเปล่าเนี่ย) หนังเปิดเรื่องด้วยภาพของดาวคริปตันที่กำลังระเบิดเป็นจุณ พร้อมด้วยยานอวกาศที่กระเด็นอออกมา มันเดินทางผ่านอวกาศมาจนถึงโลก และ ซุปเปอร์แมนกลับมาแล้ว หลังจากหายไป 5 ปี

                เขาหายไป 5 ปี เพื่อไปตามหาบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเอง และการรับรู้ว่าบ้านของเขาไม่มีอยู่แล้วบนจักรวาลนี้ ในช่วง 5 ปีที่เขาหายไป ทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก เมื่อไม่มีซุปเปอร์แมนแล้ว ทุกที่ก็มีแต่ความวายป่วง แม้กระทั่งโลอิส เลน กิ๊กเก่า ก็ดันมีคู่หมั้น มีลูกไปซะแล้ว แต่เธอไม่ยอมแต่งงาน (เพราะเหตุผลบางอย่าง) แต่ลูกของเธอก็เป็นเด็กไม่ค่อยแข็งแรง เป็นภูมิแพ้ ต้องคอยพ่นยาตลอดเวลา แต่ลูกของเธอถูกชะตากับคลาก  เคนต์ ทันทีที่เห็นหน้า!!!

                ไม่ต้องบอกว่าคลาก ปวดใจแค่ไหนที่รู้ความเปลี่ยนแปลงนี้ แต่ทำไงได้ ก็เขาหายไปเองนี่นา เขาพยายามที่จะหาโอกาสพูดคุยกับโลอิส แต่โอกาสก็ไม่เป็นใจซักที นั่นยิ่งทำให้เพิ่มความอึดอัดใจให้กับเขา โลอิส และคู่หมั้นของโลอิสมากยิ่งขึ้น เมื่อไม่ค่อยมีโอกาส แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป เขาก็ยังคงทำงานในแดลี่เมล์ พร้อมๆ กับการทำหน้าที่ซุปเปอร์แมนของชาวโลกไม่ขาดตกบกพร่อง

 

 

 

ช่วยปิดเครื่องด้วยนะคะ จะกลับแล้วค่ะ  คุณพี่โอเปเรเตอร์ตะโกนเข้ามา  ต้องไปละคุณ  เดี๋ยวจะกลับมาเล่าต่อวันหลังนะ

 

ไปละ เดี๋ยวมา

 

 

 

-=-=-=-

 

(ตอนท้ายเอนนิสเปลี่ยนเอาแจ๊คเกตของแจ๊คไว้ข้างใน

แล้วเอาเสื้อเชิ้ตของเขาออกมาคลุมทับเสื้อของแจ๊คอีกทีนึง

เหมือนกับจะบอกว่า ต่อไปนี้ฉันนี่แหละจะให้เธอเอง)

ถ้าให้แจ๊คกับเอนนิส เป็นผู้ชายกับผู้หญิง แล้วตัดประเด็นเกย์ออกไป

เรื่องราวของเขาก็เป็นหนังรักรันทดเรื่องหนึ่ง แต่พอเป็นผู้ชายกับผู้ชายแล้ว

มันรันทดกว่าเยอะนะ แล้วมันทำให้ผู้ชมคอยเอาใจช่วยว่าสุดท้ายจะลงเอยกันยังไง

แล้วมันก็ออกมารันทดที่สุดเลย ง่าๆๆๆๆๆ

แต่แปลกแฮะ อิชั้นไม่ได้ร้องไห้ สงสัยว่า จะตั้งใจจับประเด็นมากเกินไป เลยไเข้าไม่ถึงอารมณ์หนัง

แต่สรุปแล้ว อิชั้นชอบหนังเรื่องนี้นะ ชอบสายตาของพี่เจ้ค คิก คิก น่ารักที่สุดเลย

อิ๊อิ๊ เปลี่ยนแบคกราวน์ใหม่ หน้าหนาวหมดแล้ว อะไรๆ ก็ต้องสดใสซะหน่อย

เพื่อเป็นการต้อนรับหน้าร้อน ไม่รู้ว่ามันจะซ้ำหรือเปล่า ไม่รู้ล่ะ ใช้ละ.........

 

 

 

วันนี้ไปดูมิวนิคมาค่ะ

ความจริงไม่ได้ตั้งใจไปดูหรอกนะ แต่ว่ากะจะไปซื้อซีดี

ของ Groove Riders  ที่ดีเจสยาม แต่ปรากฏว่า "ขาดตลาด"

เวง ตูอุตส่าห์ถ่อมาถึงสยาม เหนื่อยนะเนี่ย

ได้ข่าวว่าจะสอบมั่งเหอะ แต่อีนี่มาสยาม หนังสือหนังหาไม่อ่าน

 

แต่เพื่อไม่ให้มันมาเสียเที่ยว ก็หาอะไรทำให้คุ้มค่ารถไฟฟ้าซะ

เพราะฉะนั้น เราก็ดูหนังซะ กะจะดูบางกอก ฟิล์ม เฟส  แต่ ก็

จัดซะพารากอน

ไม่กล้าย่างกรายเข้าไปในสิ่งก่อสร้างที่เป็นสัญลักษณ์ของวัตถุนิยมเพียงลำพัง

 

 

 

 

เอาล่ะๆ มาว่าถึงมิวนิคกันดีกว่า

ปกติอิชั้นจะหาข้อมูลหนังเพื่อให้รู้เรื่องย่อก่อนไปดู

โดยเฉพาะหนังที่มันเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ หรือหนังที่มันดูแล้วต้องคิดมาก

แต่ว่าเรื่องนี้พลาดค่ะ ไม่ได้ศึกษาอะไรซักอย่าง

เข้าไปดูแบบโล่งๆ

 

ผลสรุป คือ ดูไม่รู้เรื่อง!!!!!!!!!!!!!

 

กำเวง

 

แล้วอาจารย์สั่งให้ analize หนังเรื่องนี้!!!!

 

อะโห ดูไม่รู้เรื่องแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะ analize ยังไงด้วย

หาจุดไม่ได้เลย

อ้วกแตก

 

สงสัยต้องทำ Brokeback Mountain ซะละมั้ง

 

 

 

ทำไมไม่อ่านหนัวสือวะ ไม่เข้าใจ

 

 

มัวแต่เล่นเนต ดูหนัง คงเจริญละ

 

 

จะบ้าตาย

 

 

พอแค่นี้ดีก่า

 

 

 

++++++++++++

 

 

A : นี่เธอ ดูรถคันนั้นสิ รถคันที่ขับขนานมากับรถเราน่ะ

      ฉันเห็นคนขับเค้าเหล่มองเธอด้วยล่ะ เค้าอยากชวนเธอไปนั่งรถคันเดียวกับเขาหรือปล่าว

B : เหรอ ฉันไม่กล้าไปหรอก ถ้าเกิดว่าฉันถูกทิ้งกลางทางขึ้นมา หรือว่า

     ฉันนั่งรถคันเดียวกับเขาไปไม่ถึงที่หมายล่ะ

A : ปัดโธ่ มัวแต่กลัว มัวแต่ปอดแหกอยู่นั่น เดี๋ยวเค้ารับคนอื่นไปซะ ก็อดหรอก

B : เอาไงดีล่ะ เค้าให้สัญญาณแล้ว

A : ฉันจอดนะ

B : ไม่เอา ฉันไม่กล้า แต่ฉันยิ้มให้เขาแล้วนะ

A : นั่น เค้ารับคนอื่นแล้ว!!

B : ....ช่างเถอะ...ขับรถต่อไปเถอะ

 

แล้วรถคันนั้นก็เลี้ยวซ้ายหายไปจากสายตา แต่รถอีกคันเลี้ยวขวาไปอีกทาง

รถสองคัน หันหลัง แยกออกจากกัน วิ่งคนละเส้นทาง อย่างสมบูรณ์........

 

อาเมน.....

 

 

 

 

 

-=-=-=-

ฮี่  ฮี่  ตอนแรกกะอัพอันเดียว แต่ว่า เดี๋ยวมันจะไม่มีเวลา

ก็เลยอัพๆ มันซะ  ตัดปัญหา อิ๊ อิ๊

 

 

Goose : 20 guns pointing in yourface : แนวเค้าล่ะ

 

 

(รูปเล็กขี้จึ๋งนึง หาได้แค่นี้ล่ะ)

 

อันเนื่องมาจาก คุณชายเก้า รีเควสมา ให้เราคอมเมนต์งานของวงนี้ให้หน่อย

ก็เลยตามใจคุณชายเค้านิดนึง

เราเองก็เคยได้ยินชื่อ Goose จากเก้าเนี่ยแหละ เพราะว่า goose เป็นวงที่ร่วมแสดงใน Fat Festival 5

และเป็นวงที่คุณชายเก้าเค้าอยากดู (แต่ก้อไม่ได้ดู เพราะไปช้า อด เอิ๊กๆ)

ก็เลยให้เก้าขน Goose ที่มีอยู่มาให้ฟัง

หลังจากที่ยัดแผ่นลงเครื่อง  หลังจากที่ฟังเพลงแรกจบลง

ก็บอกกับตัวเองว่า  "กูฟังไม่รู้เรื่องโว้ย!!!!!!! "

แต่ก็เข้าใจ ว่ามันเป็นแนวปกติของค่ายนี้ ที่ต้องฟังหลายๆรอบถึงจะเข้าใจ

ซึ่ง Goose ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

 

Goose มีสมาชิก ทั้งหมด 5 คน ประกอบด้วย นเรศ  วิโรจน์ทนาชัย (ร้องนำ กีต้าร์)   บัญชา  เธียรกริต (Electronic)

อรรณพ มุสิกโปฎก (lead guitar)  อนุพัส  เปรมอนุวัต (เบส)   อภิชาติ งามเลิศ(กลอง)

 

Goose เป็นศิลปินค่าย Smallroom

 

Goose เคยมีอัลบั้มมาแล้ว หนึ่งชุด (ชุดแรกใช้ชื่อว่า Goose อาจจะยังพอหาซื้อได้ตามร้านดีเจสยาม)

อัลบั้มชุดที่สองนี้ มีชื่อโครตAction  ว่า  20 guns pointing in yourface   งานเพลงแนว Modern rock

ที่เด่นด้วยเสียงกีต้าร์  และซาวน์อิเลคโทรนิค  ตามแนวทางของ Brit pop (คุณชายเก้าบอกว่าเหมือน

Radiohead)  เสียงกีต้าร์ ทำให้เพลงของวงนี้ดูโด่นเด่น  และซาวน์อิเลคโทรนิคที่ใส่เข้ามาทำให้เพลง

ฟังดู ลอยๆ หลอนๆ เสียงร้องของนักร้องนำ ฟังเผินๆ แล้วนึกถึง นักร้องนำ วง Budhist Holliday

(เสียงเหมือนกันเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอก)  เนื้อหาเพลง ที่ต้องเขย่งฟังนิดๆ และต้องตั้งใจฟังกันหน่อย

ว่าพี่เค้าร้องว่าอะไร

 

โดยรวมแล้ว Goose ก็ยังคงรักษามาตรฐาน ความเป็น Goose ได้ดี และดูเหมือนว่าเค้าก็ทำได้ดีขึ้นซะด้วยดิ

และกระแสของวงกะลังมาแรงเชียว  ลองมาทายกันเล่นๆ มั๊ย ว่า Goose จะมีชื่อเข้าชิงรางวัลสีสัน อวอร์ด รึเปล่า

ใครที่จะไปซื้มาฟัง เราต้องบอกไว้ก่อนนะ ว่า ถ้าคุณไม่ใช่ คนฟัเพลงแนว smallroom อยู่แล้ว

คุณอาจจะต้องทำใจมากๆ เวลาฟัง  แต่ก็ไม่ต้องใจจดใจจ่อฟังซะทุกประโยคหรอก

แค่หลับตา แล้วใช้ใจฟัง  แค่นั้น ก็เป็นพอ

 

 

สี่ดาว สำหรับมาตรฐานทียังรักษาไว้อย่างดี

 

 

-=-=-=-