..

อยากนอนตาย

อยู่ใต้ร่มไม้แห่งอดีตกาล

ให้แสงเงาส่องทาบ

เศษใบไม้เกลื่อนกลาดทับถม

เสี้ยววิญญาณปลิวว่อนไปกับสายลม

สรพพสิ่งสงบชั่วนิรันดร์

-=-=-=-

ในช่วงจุดสูงสุดของชีวต

ปริมาณยาเสพติดที่ใช้ก็สูงตาม

ชีวิตความรักระหว่างเขากับ คอร์ทนีย์ เลิฟ อดีตนักร้องนำวง Hole ก็กระท่อนกระแท่น

ปัญหาชีวิตที่รุมเร้า อาการจิตหลุดจากพิษของสารพัดยาเสพติด

อาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายให้เคิร์ทตัดสินใจดีดบุหรี่ทิ้ง

หันมาคาบปลายกระบอกปืนลูกซอง แล้วใช้เท้าแทนนิ้วมือลั่นไกสังหารตัวเอง

ในวันที่ 5 เมษายน 1994

ศพของเขาถูกพบใน 3 วันต่อมา

ปัจจุบันสาเหตุการตายของเขายังได้รับความสนใจ และได้รับการพูดถึงอยู่เสมอ

...

..

เรื่องราวน่าสงสัยของชายคนหนึ่ง แต่กลับเป็นแรงบันดาลใจให้ ผกก. กัส แวน แซงค์

ตัดสินใจสร้างหนังที่ว่าด้วยช่วงเวลา 1 วันสุดท้ายของชีวิตนักร้องนำวงร็อกนาม เบลค

ผู้ซึ่งหนีออกจากสถานบำบัดยาเสพติดกลับมาล่องลอยอยู่บ้าน

ก่อนจะจบด้วยวาระสุดท้ายของเขาในเช้าวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง

หนังดำเนินเรื่องด้วยการตามเบลคไปเรื่อยๆ ในแต่ละนาทีที่ผ่านไป

หลังจากหนีออกมาจากสถานบำบัด ในสภาพของคนคล้ายๆ เมายา

วิ่งลงไปเล่นน้ำในน้ำตก ผิงไฟตากถุงเท้าในค่ำคืนหงอยเหงา

เดินกลับเข้าบ้านอย่างลอยๆ หยิบเดรสของผู้หญิงมาใส่

วิ่งหนีเจ้าหน้าที่ที่มาตามหา แอบอยู่ในเรือนกระจกทั้งวัน เล่นดนตรีราวกับคนคลั่ง

ไปปาร์ตี้ นั่งสูบบุหรี่  นั่งคุยกับเพื่อน

....

..

การถ่ายทำแบบตั้งกล้องไว้นิ่งๆ มุมกล้องที่มีทั้งใช้ภาพแทนสายตาเบลค มุมกล้องแบบแอบดู มุมกล้องจากสายบุคคลที่สาม

การตัดต่อที่เหลื่อมเวลา ดูเหมือนจะเป็นการสื่อถึงอารมณ์ของเบลคที่อยู่ในช่วงจิตหลุด สับสน หงอยเหงา

ไดอาลอกที่แทบจะไม่มี ทำให้หนังเงียบ เศร้า (นึกถึงตอนที่คุณดู พลอย ยามที่ตัวละครใช้การแสดงออกมากกว่าที่จะพูดกัน)

แต่ันั่นล้วนเป็นเสน่ห์ของหนังเรื่องนี้ที่ทำให้ฉันรักหนังเรื่องนี้ขึ้นมาจับใจ

การแสดงของ ไมเคิล พิทท์ สะท้อนอารมณ์ได้ดีจนเราคิดว่า เขาคือ เคิร์ท โคเบน

เหงา เศร้า จิตตก สับสน หลอน มึน งง เจ็บปวด

นี่อาจจะเป็นเรื่องราวในวันสุดท้ายของชีวิตจริงๆ ของเคิร์ทก็ได้

อย่างน้อย ใครบางคนก็แค่อยากจะให้เราเห็นว่า

ชีวิตร็อกสตาร์มันก็ไม่ได้สวยงามอย่างที่เห็นในทีวีซักเท่าไหร่

แต่ในช่วงชีวิตแย่ๆ มันก็แย่อย่างไม่น่าเชื่อได้เหมือนกัน

บริทนีย์ สเปียร์ คงจะอธิบายประเด็นนี้ได้เป็นอย่างดี....

-=-=-=-

“ไหนว่าไม่โดนกัดไง ทำไมมีเชื้อซอมบี้” จ๋าหันมาตะคอกใส่พร้อมกับชักปืนออกมาจ่อหน้าผมอีกครั้ง

“พญาหงส์ทราบ มีซอมบี้เกาะหลังรถ เราจะจัดการให้!” เสียงสวรรค์จากข้างในช่วยผมไว้ ปืนที่จ่อหน้าผมลดลงแล้วพากันหันออกนอกรถ ขณะเดียวกันนั้นประตูรั้วเหล็กก็เปิดออก ชายนิรนามในชุดพร้อมรบสวมหน้ากากถือปืนออกมาจากข้างในนั้น ประทับเล็งแล้ววิ่งขึ้นปีนขึ้นบนหน้ารถตู้แล้ว.. “ปัง!”

ร่างหัวแบะของซอมบี้ตัวหนึ่งก็หล่นแผละลงมากองข้างรถ

“สุดยอด!” ผมอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเบาๆ กับฉากที่เหมือนในหนังที่ได้เห็นตรงหน้าเมื่อกี้

ชายนิรนามปีนลงมาอย่างคล่องแคล่วว่องไว รถตู้เคลื่อนเข้าไป โดยมีเขาคอยถือปืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ จนเมื่อประตูเหล็กปิดลง เขาจึงได้เปิดประตูรถตู้ให้เรา

 “เคลียร์” เสียงอู้อี้ออกมาจากในหน้ากาก แต่สาบานเหอะ โครตคุ้นหูผมเลย....

ชายหนุ่ม 3 คนบนรถกุลีกุจอยกของลงแล้ววิ่งหายไป จ๋าส่งของบางอย่างให้ชายนิรนามคนนั้นแล้วเขาก็หายเข้าหลืบตาม 3 คนนั้นไป

“ตามฉันมานี่” จ๋าลงจากรถตู้แล้วเดินนำเข้าไปในห้องสโมสรนิสิตคณะของผม

ภาพแรกที่เห็น ให้ตายเถอะ! นี่มันอะไรกันวะ จากห้องสโมฯ ที่ผมเคยใช้เป็นที่นอนเล่นนั่งเล่นเวลาว่างจากการเรียน กลายเป็นกองบัญชาการอะไรซักอย่างก็ไม่รู้ คอมพิวเตอร์ตั้งเรียงรายต่อเข้ากับจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพจุดต่างๆ รอบๆ คณะ แผงวงจรเชื่อมสายระโยงระยาง ผมไม่คิดว่าในสโมฯ จะมีของอย่างนี้แน่ๆ แล้วไหนจะมีผู้ชายหน้าตาถึกๆ อีก 2-3 คน กับผู้หญิงท่าทางถึกไม่แพ้กันอีกคนนึงนั่งหน้าจออยู่ นี่มันอะไรกันวะเนี่ย

“รายงานสถานการณ์ด้วยบีเอ สองห้า” จ๋าหันไปสั่งหญิงถึกหนึ่งเดียวคนนั้น

“สถานการณ์ปกติ ไม่พบซอมบี้ในเขตนี้ แต่เขต 3 ถูกซอมบี้โจมตี เราเสียทหาร 2 นาย ตอนนี้ที่เหลือหลบหนีเข้าออคิดโซนได้แล้ว” หญิงถึกลุกขึ้นรายงานแล้วนั่งลง

“ขากลับเราเจอซอมบี้จำนวนมากที่เขต 8 ดูเหมือนมันจะพยายามจะตามเรามาแต่ไล่ตามไม่ทัน ระวังตัวไว้ด้วย มันอาจจะมาถึงนี่เมื่อไหร่ก็ได้” จ๋าพูดกับทุกคนแล้วทั้งหมดก็หันมาพยักหน้าแล้วหันกลับไปนั่งทำงานของตนเองต่อ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย พวกคุณเป็นใครวะ แล้วทำไมสโมฯ คณะผมถึงกลายเป็นแบบนี้” ผมถามด้วยความงงสุดขีดรอบ 2

“สโมฯ คณะเธอตอนนี้ถูกใช้เป็นฐานบัญชาการประจำหน่วยย่อยที่ 13 เฝ้าระวังและควบคุมสถานการณ์ด้านทิศใต้ ไม่ให้เชื้อแพร่ออกไปนอกมหาวิทยาลัย” จ๋าหันมาอธิบาย

“หน่วยอะไรของคุณ ทำไมผมไม่เคยได้ยินเลยว่าประเทศเรามีหน่วยนั่นด้วย” ผมถาม

“เพราะเราเป็นหน่วยราชการลับทำหน้าที่เกี่ยวกับความมั่นคงระดับสุดยอด ปฏิบัติงานขึ้นตรงต่อ ผบ. สูงสุดเท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีใครในรัฐบาลที่รู้ว่าเรามีตัวตน” จ๋าตอบกลับ

นี่มันเรื่องอะไรวะ มีอย่างนี้ด้วยเหรอ ผมฝันไปแน่ๆ ผมคงต้องดูหนังซอมบี้มากเกินไปแล้วเก็บไปฝันเป็นตุเป็นตะ ตื่นสิวะตื่น

“แล้วไอ้เชื้อนั่นมันมาจากไหน คุณรู้ได้ไงว่าใน ม. ผมมันมีอย่างนี้ด้วย”

“เมื่อ 4 ปีที่แล้วสายของเรารายงานมาว่ามหาวิทยาลัยนี้กำลังทำการทดลองลับบางอย่างแต่เราไม่รู้ว่าเป็นการทดลองอะไร และทดลองส่วนไหนของมหาวิทยาลัย เพราะมันกว้างมาก แต่ก่อนจะได้รับการยืนยันข้อมูล สายของเราก็หายตัวไป ทางหน่วยจึงส่งสายลับกลุ่มใหม่แฝงตัวเข้ามาเป็นนิสิตที่นี่ เพราะเวลาไปไหนมาไหนในมหาวิทยาลัยนี้จะได้ไม่ถูกสงสัย” จ๋าอธิบายต่อไป

“สายลับ! ให้ตายเหอะ” เอาเข้าไปนี่มันบ้ากันไปใหญ่แล้ว “คุณบอกว่าเป็นกลุ่ม แสดงว่าต้องไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวใช่ไหม” ผมถามกลับ จะมีสายลับซักกี่คนในมหาลัยนี้วะ

“เรากระจายกันอยู่ทุกคณะ คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวกันไม่ให้คลาดสายตา แต่เราก็ยังไม่เจอเบาะแสซักทีจนกระทั่งมันสายไปซะแล้ว” เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลังผม เสียงที่โครตคุ้นหูเมื่อตอนแรกนั่นเอง

ผมหันไปมองต้นเสียงก็ต้องตกใจรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้เมื่อเจ้าของเสียงนั่นคือ โอม เพื่อนนักกิจกรรมประจำคณะของผมนั่นเอง!!

“โอม! นายก็เป็นสายลับกับเขาด้วยเหรอเนี่ย” ผมอุทานด้วยความตก พี่โอมของน้องๆ ไอ้เหี้ยโอมของเพื่อนๆ ก็กลายเป็นร้อยตำรวจปลอมตัวมาอีกเหรอเนี่ย โอย อะไรจะเซอรืไพรซ์กูได้บ่อยๆ วะ

 อย่างน้อยโอมก็ทำให้ผมประหลาดใจน้อยกว่าจ๋า ด้วยความที่โอมเป็นนักกิจกรรม บ่อยครั้งที่ผมเคยเห็นโอมทำอะไรแปลกๆ เสมอ มนุษย์สังคมอย่างโอม จะเป็นอะไรก็ได้ แต่ก็คงไม่แปลกประหลาดเท่าจ๋าถือปืนหรอก

ความจริงก็ไม่มีใครในโลกที่จะช็อกผมเท่ากับจ๋าถือปืนแล้วล่ะ

“นี่เองคงเป็เหตุผลที่ว่าทำไมคุณถึงได้หายไปทุกครั้งหลังเลิกเรียน คุณคงไปสืบหาเบาะแสล่ะสิ” ผมถามกลับ

“ส่วนโอมก็คอยสืบหาข้อมูลโดยตรงจากคณะ โอมจึงต้องทำกิจกรรมทุกอย่าง เพื่อที่จะเข้าถึงเบื้องบน” จ๋าอธิบายต่อ

“แล้วพวกคุณเข้ามาเป็นนิสิตได้ยังไงล่ะ อย่าบอกนะว่าพวกคุณลงทุนไปนั่งสอบเอนทรานซ์เพื่อจะเข้ามาน่ะ” ผมถามต่อ

“ก็ในเมื่อประเทศนี้ยังทำการรัฐประหารโดยไม่มีใครเสียเลือดเนื้อได้แถมยังมีคนสนับสนุนอีก แล้วทำไมเราจะเข้ามาที่นี่ได้โดยไม่มีคนสงสัยล่ะ นายจะอยากรู้ไปทำไม” โอมหันมาตอบแทนด้วยลีลากวนๆ อย่างที่เขาเคยเป็นอย่างไรก็อย่างนั้น แต่คราวนี้มีน้ำเสียงหงุดหงิดเข้ามาด้วย

“ไม่จำเป็นที่เราต้องบอกทุกเรื่องกับเธอหรอกนะ” อ้าว จ๋าดันเข้าข้างไอ้โอมซะอย่างนั้น

“เธอยังไม่ได้บอกเราเลยว่าเธอไปอยู่ไหนมาในช่วงที่เชื้อระบาดเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เธอรอดชีวิตได้ยังไง” จ๋าหันมาถาผมต่อ

นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมกลับมาสงสัยอีกครั้งว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ ผมพยายามหลับคิดแล้วนึกทบทวนทุกอย่าง ผมตื่นขึ้นมาในห้องในสถานพยาบาล แล้วหลังจากนั้นล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นล่ะ โอ๊ย นึกไม่ออก เอ๊ะ! แต่ตอนที่ตาลุงยามนั่นพยายามจะเข้ามาทำร้ายผม มีภาพของใครคนนึงพยายามจะทำแบบเดียวกันนี้กับผมซ้อนขึ้นมา ใครวะ โอ๊ย ทำไมนึกไม่ออกวะ

ผมพยายามทำสมาธิ หลับตานึกอีกครั้ง ในสถานพยาบาล ใครบางคนพยายามที่จะเข้ามาทำร้ายผมแบบที่ลุงยามทำ ผมปัดป้องสุดแรงเกิด ถีบมันกระเด็นไปไกลสุดตัว แต่มันก็ยังไล่ตามผมมา แล้วผมก็วิ่งเข้าไปจนมุมในห้องพักฟื้นของสถานพยาบาล เคราะห์ดีที่ปิดประตูทันก่อนที่มันจะดันประตูเข้ามาได้ ลำพังประตูคงเอาไม่อยู่ คงต้องหาอะไรมากันแล้ว นั่นไง ตู้ โต๊ะ เตียง ลากมากันไว้สิ ทุกอย่างที่คิดว่าจะกั้นประตูได้ ไอ้ตัวอะไรข้างนอกนั่นก็พยายามจะพังประตูเข้ามา ผมถอยหนีด้วยความตกใจ ขาข้างหนึ่งสะดุดเข้ากับขาโต๊ะหรืออะไรซักอย่างล้มลง แล้ว...ทุกอย่างก็วูบไป

แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ....อ้อ!! มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ผมลืมตาขึ้นแล้วร้องออกมาด้วยความดีใจ “ผมจำได้แล้ว เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้นี่เอง”

ทุกคนในห้องหันมามองผม สายตาของจ๋าฉายแววมีความหวังมากถึงมากที่สุด เธอหันไปสบตาโอมที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว แล้วหันมาหาผม “เล่ามาสิ”

ยังไม่ทันที่ผมจะอ้าปากพูดอะไร เสียงหนึ่งก็ดังก้อง

“ซอมบี้! มันอยู่เต็มไปหมดเลย หน่วยย่อย 13 ตอบด้วยเมย์เดย์ เมย์เดย์ จากฐาน 10 เราถูกซอมบี้จู่โจม มันทำลายฐานเราแล้ว ของเรากำลังจะไปหาคุณ ช่วยเราด้วย”

สิ้นเสียงสัญญาณ ภาพในจอมอนิเตอร์ รถตู้คันใหญ่วิ่งมาจากไหนไม่รู้วิ่งชนเข้ากับประตูเหล็กหน้าสโมฯ อย่างจัง!!

“โครม!” เสียงดังสนั่น

...

..

“เปิดประตูช่วยเขาสิ!” ผมลุกขึ้นตะโกน

ชายร่างถึกสองคนเตรียมสแตนด์บาย โอมวิ่งกลับไปสวมหน้ากากชุดเกราะ ชุดเดียวกับที่ใส่ยิงซอมบี้เมื่อตอนที่เราเข้ามา หยิบอาวุธเตรียมพร้อม แต่จ๋าทำมือเป็นเชิงปราม “เดี๋ยวก่อน”

"แน่ใจหรือยังว่าบนรถจะไม่มีซอมบี้?" จ๋าถามกลับ

ติดตามตอนต่อไป

-=-=-=-